थायलंड
थायलंडमधील हेल्थकेअरची देखरेख सार्वजनिक आरोग्य मंत्रालय (एम. ओ. पी. एच.) आणि इतर अनेक गैर-मंत्रालयीन सरकारी संस्थांकडून केली जाते. थायलंडचे सार्वजनिक रुग्णालयांचे जाळे तीन सरकारी योजनांच्या माध्यमातून सर्व थाई नागरिकांना सार्वत्रिक आरोग्य सेवा पुरवते. खाजगी रुग्णालये या व्यवस्थेला पूरक होण्यास मदत करतात, विशेषतः बँकॉक आणि मोठ्या शहरी भागात आणि थायलंड हे जगातील आघाडीच्या वैद्यकीय पर्यटन स्थळांपैकी एक आहे.
2019 पर्यंत, थायलंडच्या 68 दशलक्ष लोकसंख्येला 927 सरकारी रुग्णालये आणि 9,768 प्राथमिक आरोग्य विभाग (एसएचपीएच दवाखाने (एसएचपीएच दवाखाने) असलेली 363 खाजगी रुग्णालये सेवा देतात, जी उप-जिल्हा स्तरावर थाई नागरिकांच्या आरोग्यासाठी जबाबदार आहेत. एस. एच. पी. एच. ने थायलंडच्या सार्वजनिक आरोग्यामध्ये महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावली आहे. याव्यतिरिक्त, 25,615 खाजगी दवाखाने आहेत.
थाई हेल्थकेअरची रचना
नागरी सेवक आणि त्यांच्या कुटुंबियांसाठी नागरी सेवा कल्याण प्रणाली, खाजगी कर्मचाऱ्यांसाठी सामाजिक सुरक्षा आणि 2002 मध्ये सुरू करण्यात आलेली सार्वत्रिक संरक्षण योजना, जी इतर सर्व थाई नागरिकांसाठी उपलब्ध आहे, अशा तीन कार्यक्रमांद्वारे सार्वत्रिक आरोग्य सेवा प्रदान केली जाते. काही खाजगी रुग्णालये या कार्यक्रमांमध्ये सहभागी असतात, परंतु बहुतेक रुग्णांना स्वयं-भरणा आणि खाजगी विम्याद्वारे वित्तपुरवठा केला जातो.
जागतिक बँकेच्या मते, थायलंडच्या आरोग्य योजनांच्या अंतर्गत 99.5 टक्के लोकसंख्येकडे आरोग्य संरक्षण आहे. एम. ओ. पी. एच. राष्ट्रीय आरोग्य धोरणावर देखरेख ठेवते आणि बहुतेक सरकारी आरोग्य सुविधा चालवते. राष्ट्रीय आरोग्य सुरक्षा कार्यालय (एन. एच. एस. ओ.) सार्वत्रिक व्याप्ती कार्यक्रमाच्या माध्यमातून निधी वाटप करते. आरोग्य प्रणाली संशोधन संस्था (एच. एस. आर. आय.), थाई आरोग्य प्रोत्साहन संस्था ("थाई आरोग्य"), राष्ट्रीय आरोग्य आयोग कार्यालय (एन. एच. सी. ओ.) आणि थायलंडची आपत्कालीन वैद्यकीय संस्था (ई. एम. आय. टी.) या आरोग्याशी संबंधित इतर सरकारी संस्थांमध्ये समाविष्ट आहेत.
सार्वत्रिक व्याप्ती योजना
थायलंडने 2001 मध्ये सार्वत्रिक व्याप्ती सुधारणा सुरू केल्या, जे असे करण्यासाठी केवळ मोजक्या कमी-मध्यम उत्पन्न असलेल्या देशांपैकी एक होते. कमी उत्पन्न असलेल्या कुटुंबांसाठी साधन-चाचणी केलेल्या आरोग्य सेवेची जागा नवीन आणि अधिक व्यापक विमा योजनेने घेण्यात आली, जी मूळतः 30 बाहट प्रकल्प म्हणून ओळखली जात होती, जी उपचारासाठी आकारल्या जाणाऱ्या छोट्या सह-देयकाच्या अनुषंगाने होती.
या योजनेत सामील झालेल्या लोकांना गोल्ड कार्ड मिळते, जे त्यांना त्यांच्या आरोग्य जिल्ह्यातील सेवांमध्ये प्रवेश करू देते आणि आवश्यक असल्यास इतरत्र विशेष उपचारांसाठी पाठविले जाते. आरोग्याच्या वित्तपुरवठ्याचा मोठा भाग सार्वजनिक महसुलातून येतो, ज्यात लोकसंख्येच्या आधारावर दरवर्षी प्राथमिक देखभालीसाठी कंत्राटी युनिट्ससाठी निधी वाटप केला जातो.
डब्ल्यू. एच. ओ. च्या मते, 2004 मध्ये थायलंडच्या आरोग्य सेवेवरील 65 टक्के खर्च सरकारकडून आला, तर 35 टक्के खासगी स्त्रोतांकडून आला. थायलंडने आरोग्यावर तुलनेने कमी खर्चासह सार्वत्रिक व्याप्ती प्राप्त केली, परंतु त्याला महत्त्वपूर्ण आव्हानांचा सामना करावा लागतो: वाढता खर्च, असमानता आणि संसाधनांची नक्कल.
सुधारणांवर बरीच टीका झाली असली तरी ते गरीब थाई लोकांमध्ये, विशेषतः ग्रामीण भागात लोकप्रिय ठरले आहेत आणि 2006 च्या लष्करी उठावानंतर ते सरकार बदलण्यातून बचावले आहेत. त्यानंतर, सार्वजनिक आरोग्य मंत्री मोंगकोल ना सोंगख्ला यांनी 30 बाहट सह-भरणा रद्द केला आणि ही योजना विनामूल्य केली. मे 2014 मध्ये सत्तेवर आलेल्या लष्करी सरकारच्या काळात या योजनेत आणखी बदल केला जाईल की नाही हे अद्याप स्पष्ट झालेले नाही.
- एम. ओ. पी. एच. राष्ट्रीय आरोग्य धोरणावर देखरेख ठेवते आणि बहुतेक सरकारी आरोग्य सुविधा चालवते.
- नागरी सेवक आणि त्यांच्या कुटुंबियांसाठी नागरी सेवा कल्याण प्रणाली, खाजगी कर्मचाऱ्यांसाठी सामाजिक सुरक्षा आणि 2002 मध्ये सुरू करण्यात आलेली सार्वत्रिक संरक्षण योजना, जी इतर सर्व थाई नागरिकांसाठी उपलब्ध आहे, अशा तीन कार्यक्रमांद्वारे सार्वत्रिक आरोग्य सेवा प्रदान केली जाते.
- आरोग्याच्या वित्तपुरवठ्याचा मोठा भाग सार्वजनिक महसुलातून येतो, ज्यात लोकसंख्येच्या आधारावर दरवर्षी प्राथमिक देखभालीसाठी कंत्राटी युनिट्ससाठी निधी वाटप केला जातो.
2009 मध्ये, आरोग्य सेवेवरील वार्षिक खर्च प्रति व्यक्ती 345 आंतरराष्ट्रीय डॉलर्स इतका होता, जो क्रयशक्ती समानतेमध्ये (पी. पी. पी.) होता.
हा लेख अनेक वृत्त अहवालांच्या आधारे AI च्या साहाय्याने लिहिला आहे आणि आमच्या संपादकीय तत्त्वांनुसार संपादकांकडून तपासला जातो. संपादकीय मानके · बातमी सुचवा व संपर्क
टिप्पण्या 0