Tajlandia
Opieka zdrowotna w Tajlandii jest nadzorowana przez Ministerstwo Zdrowia Publicznego (MOPH), wraz z kilkoma innymi agencjami rządowymi. Sieć szpitali publicznych w Tajlandii zapewnia powszechną opiekę zdrowotną wszystkim obywatelom Tajlandii za pośrednictwem trzech programów rządowych. Prywatne szpitale pomagają uzupełnić system, zwłaszcza w Bangkoku i dużych obszarach miejskich, a Tajlandia jest jednym z wiodących na świecie kierunków turystyki medycznej.
W 2019 roku 68-milionowa populacja Tajlandii jest obsługiwana przez 927 szpitali rządowych i 363 prywatne szpitale z 9768 jednostkami opieki podstawowej (klinikami SHPH), odpowiedzialnymi za zdrowie obywateli Tajlandii na poziomie podokręgowym. SHPH odegrało znaczącą rolę w tajskim zdrowiu publicznym. Dodatkowo istnieje 25.615 prywatnych klinik.
Struktura tajskiej opieki zdrowotnej
Uniwersalna opieka zdrowotna jest świadczona poprzez trzy programy: system opieki społecznej dla urzędników państwowych i ich rodzin, zabezpieczenie społeczne dla pracowników prywatnych oraz powszechny system ubezpieczenia, wprowadzony w 2002 roku, który jest dostępny dla wszystkich innych obywateli Tajlandii. Niektóre prywatne szpitale są uczestnikami programów, ale większość jest finansowana z samoopłacania się pacjentów i prywatnych ubezpieczeń.
Według Banku Światowego, w ramach programów zdrowotnych Tajlandii, 99,5 procent populacji ma ochronę zdrowia. MOPH nadzoruje krajową politykę zdrowotną i prowadzi większość rządowych placówek służby zdrowia. Narodowy Urząd Bezpieczeństwa Zdrowia (NHSO) przydziela środki finansowe w ramach powszechnego programu ochrony. Inne agencje rządowe związane ze zdrowiem obejmują Instytut Badań nad Systemem Zdrowia (HSRI), Thai Health Promotion Foundation („Thai Health”), Narodowe Biuro Komisji Zdrowia (NHCO) oraz Tajlandzki Instytut Medycyny Ratunkowej (EMIT).
Uniwersalny system pokrycia kosztów
Tajlandia wprowadziła reformy powszechnego ubezpieczenia w 2001 roku, będąc jednym z niewielu krajów o niższym dochodzie średnim, które to uczyniły. Przetestowana opieka zdrowotna dla gospodarstw domowych o niskich dochodach została zastąpiona nowym i bardziej kompleksowym systemem ubezpieczeniowym, pierwotnie znanym jako projekt 30 baht, zgodnie z małą współpłatnością za leczenie.
Osoby przystępujące do programu otrzymują złotą kartę, która pozwala im na dostęp do usług w ich dzielnicy zdrowotnej i, w razie potrzeby, skierowanie do specjalistycznego leczenia w innym miejscu. Większość finansowania opieki zdrowotnej pochodzi z dochodów publicznych, a środki finansowe są przyznawane jednostkom kontraktującym na podstawową opiekę zdrowotną rocznie w przeliczeniu na populację.
Według WHO 65 procent wydatków Tajlandii na opiekę zdrowotną w 2004 roku pochodziło od rządu, podczas gdy 35 procent pochodziło ze źródeł prywatnych. Tajlandia osiągnęła powszechny zasięg przy stosunkowo niskim poziomie wydatków na zdrowie, ale stoi przed znaczącymi wyzwaniami: rosnącymi kosztami, nierównościami i powielaniem zasobów.
Chociaż reformy spotkały się z dużą krytyką, okazały się popularne wśród biedniejszych Tajów, zwłaszcza na obszarach wiejskich, i przetrwały zmianę rządu po wojskowym zamachu stanu w 2006 r. Następnie minister zdrowia publicznego, Mongkol Na Songkhla, zniósł 30 bahtów współpłatności i uczynił program bezpłatnym. Nie jest jeszcze jasne, czy program zostanie zmodyfikowany w ramach rządu wojskowego, który doszedł do władzy w maju 2014 roku.
- MOPH nadzoruje krajową politykę zdrowotną i prowadzi większość rządowych placówek służby zdrowia.
- Uniwersalna opieka zdrowotna jest świadczona poprzez trzy programy: system opieki społecznej dla urzędników państwowych i ich rodzin, zabezpieczenie społeczne dla pracowników prywatnych oraz powszechny system ubezpieczenia, wprowadzony w 2002 roku, który jest dostępny dla wszystkich innych obywateli Tajlandii.
- Większość finansowania opieki zdrowotnej pochodzi z dochodów publicznych, a środki finansowe są przyznawane jednostkom kontraktującym na podstawową opiekę zdrowotną rocznie w przeliczeniu na populację.
W 2009 r. roczne wydatki na opiekę zdrowotną wyniosły 345 dolarów międzynarodowych na osobę w parytecie siły nabywczej (PPP).
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0