ไทย
การดูแลสุขภาพในประเทศไทยอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงสาธารณสุข (MOPH) พร้อมด้วยหน่วยงานราชการอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รัฐมนตรีอื่น ๆ เครือข่ายโรงพยาบาลของรัฐในประเทศไทย ให้การดูแลสุขภาพถ้วนหน้าแก่คนไทยทุกคนผ่านโครงการของรัฐบาลสามโครงการ โรงพยาบาลเอกชนช่วยเสริมระบบโดยเฉพาะในกรุงเทพมหานครและเขตเมืองขนาดใหญ่และไทยเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ชั้นนำของโลก
ภายในปี 2562 ประชากรไทยจำนวน 68 ล้านคนให้บริการโดยโรงพยาบาลของรัฐ 927 แห่งและโรงพยาบาลเอกชน 363 แห่งที่มีหน่วยสุขภาพปฐมภูมิ 9,768 หน่วย (คลินิก SHPH) รับผิดชอบด้านสุขภาพของพลเมืองไทยในระดับตำบล SHPH มีบทบาทสำคัญต่อสาธารณสุขไทย นอกจากนี้ยังมีคลินิกเอกชน 25,615 แห่ง
โครงสร้างของไทยเฮลท์แคร์
การดูแลสุขภาพถ้วนหน้าให้บริการผ่านสามโปรแกรม ได้แก่ ระบบสวัสดิการข้าราชการสำหรับข้าราชการและครอบครัว ประกันสังคมสำหรับลูกจ้างเอกชน และรูปแบบความคุ้มครองถ้วนหน้า ซึ่งนำมาใช้ในปี 2545 ซึ่งให้บริการแก่คนไทยคนอื่นๆ ทั้งหมด โรงพยาบาลเอกชนบางแห่งเป็นผู้เข้าร่วมโครงการ แต่ส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากการชำระเงินด้วยตนเองของผู้ป่วยและการประกันส่วนตัว
ธนาคารโลกระบุว่า ภายใต้แผนสุขภาพของประเทศไทย ประชากรร้อยละ 99.5 มีความคุ้มครองด้านสุขภาพ MOPH ดูแลนโยบายสุขภาพแห่งชาติและดำเนินการสิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขภาพของรัฐบาลส่วนใหญ่ สำนักงานความปลอดภัยสุขภาพแห่งชาติ (NHSO) ได้จัดสรรเงินเงินผ่านโครงการครอบคลุมทั่วไป หน่วยงานรัฐบาลที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพอื่นๆ ได้แก่ สถาบันวิจัยระบบสุขภาพ (HSRI), ก่อนสร้างสุขภาพไทย ("สุขภาพไทย"), สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (NHCO) และสถาบันทางการแพทย์ฉุกเฉินของไทย (EMIT)
โครงการความคุ้มครองสากล (Universal Coverage Scheme)
ประเทศไทยได้แนะนำการปฏิรูปความคุ้มครองสากลในปี 2544 ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศที่มีรายได้ต่ำ-ปานกลางเท่านั้นที่จะทำเช่นนั้น ประกันสุขภาพที่ผ่านการทดสอบแล้วสำหรับครัวเรือนที่มีรายได้น้อยถูกแทนที่ด้วยโครงการประกันภัยใหม่และครอบคลุมมากขึ้นซึ่งเดิมเรียกว่าโครงการ 30 บาทซึ่งสอดคล้องกับค่าใช้จ่ายร่วมขนาดเล็กที่เรียกเก็บสำหรับการรักษา
ผู้ที่เข้าร่วมโครงการจะได้รับบัตรทอง ซึ่งช่วยให้พวกเขาเข้าถึงบริการในเขตสุขภาพของตน และหากจำเป็น ให้ส่งต่อไปรักษาที่อื่นโดยผู้เชี่ยวชาญ การจัดหาเงินทุนด้านสุขภาพส่วนใหญ่มาจากรายได้สาธารณะ โดยเงินทุนที่จัดสรรให้กับหน่วยรับจ้างสำหรับการดูแลเบื้องต้นเป็นประจำทุกปีตามจำนวนประชากร
องค์การอนามัยโลก (WHO) ระบุว่า 65 เปอร์เซ็นต์ของรายจ่ายด้านการดูแลสุขภาพของไทยในปี 2547 มาจากรัฐบาล ในขณะที่ 35 เปอร์เซ็นต์มาจากแหล่งเอกชน ประเทศไทยได้รับความคุ้มครองสากลด้วยการใช้จ่ายด้านสุขภาพในระดับที่ค่อนข้างต่ำ แต่ต้องเผชิญกับความท้าทายที่สำคัญ: ต้นทุนที่เพิ่มขึ้น ความเหลื่อมล้ำ และการซ้ำซ้อนของทรัพยากร
แม้ว่าการปฏิรูปจะได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างดี แต่ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าได้รับความนิยมจากคนไทยที่ยากจนกว่า โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบท และพวกเขารอดพ้นจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองหลังการรัฐประหารของกองทัพในปี 2549 จากนั้น มงคล ณ สงขลา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้ยกเลิกการจ่ายเงินร่วม 30 บาท และให้โครงการนี้ฟรี ยังไม่ชัดเจนว่าโครงการนี้จะถูกปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมภายใต้รัฐบาลทหารที่เข้ามามีอำนาจในเดือนพฤษภาคม 2557 หรือไม่
- MOPH ดูแลนโยบายสุขภาพแห่งชาติและดำเนินการสิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขภาพของรัฐบาลส่วนใหญ่
- การดูแลสุขภาพถ้วนหน้าให้บริการผ่านสามโปรแกรม ได้แก่ ระบบสวัสดิการข้าราชการสำหรับข้าราชการและครอบครัว ประกันสังคมสำหรับลูกจ้างเอกชน และรูปแบบความคุ้มครองถ้วนหน้า ซึ่งนำมาใช้ในปี 2545 ซึ่งให้บริการแก่คนไทยคนอื่นๆ ทั้งหมด
- การจัดหาเงินทุนด้านสุขภาพส่วนใหญ่มาจากรายได้สาธารณะ โดยเงินทุนที่จัดสรรให้กับหน่วยรับจ้างสำหรับการดูแลเบื้องต้นเป็นประจำทุกปีตามจำนวนประชากร
ในปี 2552 การใช้จ่ายประจำปีในการดูแลสุขภาพเป็นจำนวน 345 ดอลลาร์ระหว่างประเทศต่อคนในความเท่าเทียมกันของกำลังซื้อ (PPP)
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0